Bu meslekten kastım tabi ki Elektrik-Elektronik Mühendisliği... Belki de yazımda değineceğim, dördüncü sınıf öğrencisi olarak, gözlemlerimden elde ettiğim sonuçlardan oluşan bu konu, hiç kapağı açılmamış bir konu değildir ama zihinlerde, özelliklede birinci sınıf öğrencilerinin zihinlerinde, canlandırılması gereken bir konudur kanımca…
Hepimiz, “kazandık (!) bu bölümü diyoruz”. Elektrik-Elektronik Mühendisliği Fakültesi’ndeki öğrencilerden birçoğunun, isteyerek ve planlayarak bu bölümü okuduğu söylenemez. Aslında bu, tüm üniversite öğrencileri için reddedilemez bir gerçektir.
Peki, ilk bakışta nereden başlanılacağı bilinemeyecek kadar büyük ve geniş bir alanı olan bu meslek nasıl öğrenilir? Bu işin çözümü, birinci sınıftan itibaren, hatta hazırlık okuyorsanız hazırlıktan itibaren, hiçbir şeyi beklemeden, ete kemiğe bürünmüş birer ilgi olmaktır. Evet, eğer bu mesleğe karşı ilgili olunmazsa ve bu ilgi azim ile birleştirilmezse bu meslek çok karmaşık ve öğrenilemez bir halde görünecektir bizlere.
İlgi yoksa dersler zorlaşır ve sınavlar kolay kolay atlatılamaz, atlatılsa da o sınav mesleğimizle hiç alakalı değilmiş gibi, sadece sınavı geçmek için atlatılmıştır zaten. Elektrik ve elektroniğe karşı olan ilgiyle beraber araştırmalarımızda artar. Böylece hiçbir dersi almayı beklemeden mesleğin bazı konularını öğrenmiş oluruz. En basitinden, hobi devreleriyle uğraşmaya başlayacağız beklide… Sonra dersleri almaya başladıkça araştırdığımız konularla, derste gördüklerimiz arasında bağlantılar kurmaya başlayacağız, farkında olmadan. İşte işin asıl zevkli kısmı böylece başlamış olacaktır. Böylece mesleğimizi benimsemiş oluruz. İlerleyen zamanlarda, ilk uğraşlarımız olan, taklit ederek yapmış olduğuz hobi devrelerini (o bile, yaptığımızı elimize aldığımızda, çok büyük bir haz verir insana) başkalaştırmaya çalışacağız, yeni fikirler üreteceğiz, yarışmalara katılacağız, problemlere çözümler getirmeye çalışacağız, getireceğiz… En azından okul zevkli bir yer olmuştur artık. Sonuç meslek aşkı denilen şey sanırım.
Madem ÖSS denilen kaderin cilvesi bizi bu yola soktu, bu işi öğrenmek boynumuzun borcudur. Birinci sınıfta ya da hazırlıkta okuyanların dışındakiler bu olaya “ eyvah geç kaldık!” şeklinde bakmamalıdırlar. Klasik olacak ama “zararın neresinden dönersen kardır”…
Nizam BABAYİĞİT
21 Kasım 2009
